Entrevista: Little Bit Magazine


Tamara Jiménez (también conocida como Tamara slavin) nos hizo una entrevista para la interesante revista Little Bit Magazine. La entrevista ha sido publicado en el número 6. Estamos muy contentas por esta entrevista! Nos encanta la revista, la maquetación y, por supuesto, las geniales preguntas que Tamara nos hizo.

Podéis ver la revista y leer la entrevista en este enlace:

También hemos querido transcribir la entrevista aquí, así quedará en la web de Atem Books para la posteridad! Aunque no dejéis de ir a ver la entrevista publicada en Little Bit Magazine, ya que la entrevista es más completa (tiene fotos, etc.).

Así empieza un artículo donde cuentan sus vivencias las editoras de Atem books. Ellas son María y Emma, dos chicas de Málaga y Girona respectivamente. Conocí a María por mi hermana, que compartían clase en el bachillerato de arte de la Escuela de Arte San Telmo (Málaga). Poco después de que todas termináramos el bachillerato, me entero de que María se va a vivir a Girona. Al tiempo, mi hermana me enseña el primer número de Carpaccio Magazine. A mí la idea de una revista de arte online me parece genial, pero lo mejor estaba por llegar: Carpaccio Magazine se pasa al papel. Yo no sabía cómo lo habían hecho, pero casi sin darme tiempo de cerrar la boca del asombro me entero de que han creado una editorial donde ellas mismas maquetan, imprimen y encuadernan las publicaciones, ¡y lo mejor es que les va muy bien!. En estos tiempos que corren parece impensable que una idea como esta llegue a buen puerto, y siempre tendemos a echarle la culpa a “la crisis”. Pero, ¿Es realmente la crisis la culpable de que no nos arriesguemos o somos nosotros y nuestro miedo al fracaso? ¿Cuántas veces habrán fracasado Emma y María y cuántas veces habrán pensado en tirar la toalla? Vamos a preguntárselo.

 

1. ¿Cómo se os ocurrió Carpaccio Magazine y cuánto tardasteis en llevarlo a cabo?


Se nos ocurrió un mediodía, en la mesa de la cocina. Emma estaba a punto de irse a clase, a la universidad y dijo “¿y por qué no hacemos una revista?” y se fue. Esa tarde no escuchó en clase -si es que alguna vez escuchaba- y se dedicó a esbozar ideas sobre la revista. Los siguientes días la idea fue evolucionando tanto en la cabeza de María como en la cabeza de Emma. La idea maduró completamente en un viaje que hicimos a Valencia. Al volver de ese viaje decidimos -después de llenar 4 hojas de una libreta de posibles nombres- que el nombre de la revista sería Carpaccio. Luego fue todo empezar el proyecto: hacer la web, la llamada de colaboraciones en internet, el histericismo cuando recibimos el primer e- mail…

Tardamos en llevarlo a cabo… 1 mes y medio. La idea (finales de febrero) ! decidir las líneas (ilustración, fotografía) ! poner la web en marcha (5 de marzo) ! llamada a colaboraciones ! invitaciones de artistas que nos gustaban ! 1er número publicado (14 de abril).

2. ¿De dónde surge la idea de crear una revista de estas características?

Pero, ¿por qué lo hicimos? Claramente: para romper el círculo. O para crear uno nuevo (pero abierto, muy abierto). Estábamos hartas de sentirnos fuera del círculo. A menudo en el mundo del arte – y a menudo en este pueblo gigante en el que vivimos llamado España donde vale más tener 2 contactos que 300 puntos de experiencia y sabiduría -, sigo, a menudo, en el mundo en el que vivimos,  construido paso a paso, ladrillo a ladrillo, por nosotros mismos, nos cerramos. Tendemos, sin quererlo -y sin reconocerlo-, a cerrarnos en nosotros mismos y en nuestra tribu. Cuando alguien no forma parte de un círculo es rechazado. Y para ser aceptado en el círculo… vete a saber lo que tiene que hacer. De eso no sabemos porque nunca lo hemos intentado. Preferimos vivir en la marginalidad que intentar entrar ahí. El caso es que tomamos una actitud proactiva y decidimos crear algo desde cero, algo abierto en el que pudiera participar todo el mundo, algo libre, tolerante, ético. ¡Algo normal!


3. ¿Cuándo veis que es posible sacarla en papel?

La verdad es que en la idea original ya se incluía una versión en papel. Teníamos muy claro que haríamos una versión impresa que sería un resumen de cada tres números, una especie de guía/catálogo en la que consultar la obra de artistas emergentes, y que también fuese una fuente de inspiración para otros artistas o interesados. Y así nació: “Carpaccio guía de ilustradores, fotógrafos y artistas emergentes”. Pero fue muy difícil. No encontrábamos dónde imprimir. No encontrábamos imprentas a un precio normal. Hay un día recordado por nosotras como el de ”El día que Emma se pensó que valía 1000! imprimir un ejemplar de la revista”. Ese día a Emma se le fue el corazón durante un rato, luego latió con más fuerza de lo normal, luego se quedó blanca y se quedó con el “susto” por mucho rato. Desde entonces, cada vez que esto pasa con otros temas (Emma es asustadiza a priori – se le va un poco la pinza), nos da por reírnos como locas y decir eso de “¡como el día que la revista valía 1000!!”. Total, que nos costó mucho pero al final encontramos un sitio donde hacerlo. Era muy caro y perdíamos dinero, pero pudimos hacer la primera Guía y publicarla tal y como habíamos prometido a finales de junio del 2009.

4. ¿Cuántas veces habéis pensado en abandonar y qué os ayudó a seguir con el proyecto?

Ha habido veces en que la irracionalidad se ha instalado en nuestras mentes (cabe decir que es también la irracionalidad la que nos ha hecho tirar adelante el proyecto) y nos ha hecho pensar que nuestra vida sería mejor sin Carpaccio Magazine y sin Atem Books. Cuando ves que cada vez tienes menos tiempo, que quedas menos con los amigos, que te pasas los mediodías en correos en vez de estar comiendo, que te pasas los sábados y domingos actualizando webs y enviando 100 e- mails en vez de estar en playa y en el río y en la montaña y vete a saber dónde,… a veces te desanimas.

Pero sí hemos tenido un momento de desespero en el que creíamos que tendríamos que abandonar porque el proyecto no era posible. Resulta que por un mal cálculo sobre cuánta tinta gasta una impresora de tóner, cuando hicimos las revistas en casa (en plan fanzine) imprimiéndolas nosotras, nos gastamos mucho dinero que fue imposible recuperar. Cuando nos dimos cuenta de esto, de que habíamos gastado el último dinero que teníamos en la impresora y en el tóner -que es como oro-, casi nos viene algo. Ese día nos fuimos a dormir muy perturbadas pensando que el viaje había terminado. Que ya estaba. Pero al día siguiente seguimos. No sabíamos cómo lo haríamos, cómo podríamos hacer algo rentable, algo en lo que tuviéramos que perder dinero continuamente. Pero seguimos. Creo que si hemos seguido muchas veces ha sido por unas ansias un poco masocas de “querer seguir”. Es como si algo nos empujara, yo no sé si es la voluntad de vivir de Schopenhauer o el qué. Seguramente es algo así como el antinihilismo. Y las ganas de construir algo por nosotras mismas, algo fructífero, útil, bonito… algo a lo que podamos aferrarnos. Algo que dependa de nosotras. Creo que son ganas de ser independientes o algo así. No sé, es difícil de describir.

5. ¿Cómo nace Atem Books?

Atem Books nació en una de esas mágicas noches de diciembre cuando vivíamos en Florencia en 2009 :) No, en serio: nació ante una necesidad de crecer, de llevar proyectos que creíamos estupendos, pero que estaban perdidos por la red a “algo más”. Veíamos por ejemplo las fotos de Li Hui (nuestro primer proyecto de libro) o los dibujos de Danny Mendoza y decíamos: “¿¿cómo es que no existe un libro de ellos?? ¡Editemos sus libros, por favor!” Así que hicimos una selección de algunos de los artistas que habían pasado por Carpaccio Magazine que más nos gustaron y empezamos a trabajar. Así, Atem Books nació como la evolución natural de Carpaccio Magazine.

Maria Cerezo & Emma Llensa - Interview by Tamara Slavin

6. ¿Cuáles son los principales problemas que tuvisteis con la editorial y cómo los solucionasteis?

El primero (el de siempre) el económico. Estábamos pasando por una situación económica delicada (seguimos así, de hecho, ¡qué buenas están las patatas al microondas!) pero no podíamos dejar de arriesgarnos por miedo. Cada vez que vamos a una feria, por ejemplo, supone una inversión de dinero tan grande que rara vez compensa (económicamente). Pero vamos igual, y hacemos igual lo que haga falta porque, como ya hemos dicho, creemos en lo que hacemos. Las dificultades nos hacen escarmentar y buscar soluciones y recursos. La verdad es que siempre hemos pensado que si todo fuese tan fácil, ¡no tendría gracia! Otro de los problemas es el tiempo. Como ya hemos comentado alguna vez, en la editorial sólo somos dos (dos personas que también tienen sus trabajos fuera y que estudian y etc). La gente a veces nos pregunta sorprendidos ”¿cómo hacéis todo esto?” y nosotras les respondemos: “¿y cómo no íbamos a hacerlo?” ;)

7. ¿Cómo es el proceso de creación en Atem books? ¿Cómo llega a vosotras un proyecto y cómo lo lleváis a cabo?

Pocos proyectos han llegado a nosotras. Podemos decir que nosotras vamos a los proyectos. Es decir, un día se nos enciende una lucecita en la mente y decimos “vamos a hacer un libro de esta persona”. Y luego enviamos el e-mail. Y tenemos miedo por si nos dicen que no. Y luego nos dicen que sí. Y luego enviamos a imprenta. Y luego seguimos teniendo miedo por si al artista no le gusta su propio libro. Y así vamos, con los nervios de quien hace algo muy especial y quiere que todo sea perfecto.

Lo llevamos a cabo de diferentes maneras: hay artistas que quieren maquetar sus propios libros (Synchrodogs, Sasha Kurmaz, por ejemplo). Les damos unas directrices de cómo hacerlo y esperamos que nos envíen el PDF. Otros artistas sienten pánico a la hora de hacer una selección de imágenes de sus obras y prefieren que nosotras elijamos las imágenes y maquetemos el libro. Los proyectos más elaborados y más largos que hemos realizado han sido los proyectos de poesía ilustrada. En estos proyectos el contacto  constante con el ilustrador ha sido primordial.

En el caso del libro de Úrsula Brage y Emma Llensa, María ejerció de editora al 100%. Ella dirigió el proyecto y su aportación fue primordial para la coherencia del libro. Intentamos que en todo el proceso el artista sienta una libertad absoluta para decirnos cualquier cosa que desee. Hay cosas que no podemos ofrecer porque no disponemos de muchos recursos económicos, pero intentamos complacer siempre los deseos de los artistas.

8. ¿Qué planes de futuro tenéis para Carpaccio Magazine y para Atem Books?

Hmm, no sé, no sé si esto es un secreto… Estamos preparando estos días un proyecto paralelo a Atem Books que tiene mucho que ver con él, pero que puede abrir una nueva  línea de posibilidades. No podemos decir nada porque no nos gusta hablar de lo que aún no hemos hecho (¡nos pone nerviosas!), ¡Pero creemos que será la bomba! También, como Asociación que somos, queremos ofrecer nuestros servicios editoriales a artistas que necesiten publicar su obra. En este sentido, ofreceríamos consejos, guías, maquetación de los libros, pre-impresión, gestión de las imprentas…

9. ¿Qué consejos daríais a los que quieren empezar una aventura como esta?

Mucha ilusión. Mucha perseverancia. Y, sobre todo, muy buen rollo siempre: la gente es indispensable. Un proyecto que no sea conocido por nadie, que no sea valorado por nadie es como si no existiera. Hay que salir al mundo y contar lo que haces.

10. ¿Dónde podemos encontraros?

La sede de la editorial está en un pueblo pequeñito de l’Empordà: La Bisbal d’Empordà. Es un espacio muy grande donde tenemos el almacén con los libros y donde tenemos también los ordenadores, etc.

 

 
Maria Cerezo & Emma Llensa - Interview by Tamara Slavin

Related posts:




facebook comments:

Una Respuesta a “Entrevista: Little Bit Magazine”

  1. Marta Sesé dice:

    És fantàstica la feina que feu!
    i que bo és veure que encara queda tanta il·lusió i actitud antinihilista per engegar projectes en el món d’avui en dia.
    Una abraçada i una mica més d’empenta per aquesta inèrcia tan gran que teniu :)

Deja un comentario